Elimi bırakma öğretmenim! Onların okulu hiç kapanmadı

Okulların açık olduğu devirdeki üzere uzaktan eğitimde de tüm öğretmenler canla başla öğrencilerinin yanında olmaya çaba ediyor. İstanbul’da vazife yapan 13 öğretmen ise her gün yüz yüze ders için hastane yolunu tutuyor. Onlar ‘hastane öğretmenleri’. Öğrencileri de hastanelerde uzun müddetli tedavi gören çocuklar. Hastanelerde vazife yapan öğretmenler organ nakli bekleyen, lösemi tedavisi gören yahut çeşitli rahatsızlıklar sebebiyle uzun mühlet hastanede kalmak zorunda olan çocuklara umut ve memnunluk kısmı uzatıyor, hem de derslerinden kopmamalarını sağlıyor.

1992 yılından bu yana, özel eğitim öğretmenliği mevzuatına giren hastane sınıflarında, uzun müddet tedavi gören çocuklara eğitim veriliyor. Lakin uzun müddet bu sınıfların ne sayıları kafiydi ne de gelişmişlik seviyesi. İstanbul Vilayet Ulusal Eğitim Müdürlüğü bünyesinde başlatılan ‘Öğretmenim Elimi Tut Projesi’ ile hastanede verilen eğitimin kalitesi arttırıldı. İstekli 320 öğretmene eğitim verildi. Şubat 2019’da başlayan projede pandemi sebebiyle aksaklıklar yaşansa da anaokulu, ilkokul, ortaokul ve lise olmak üzere tüm kademelerde eğitim devam ediyor.

BİZİ DAİMA YANLARINDA İSTİYORLAR

Simge Tüzün (öğretmen): Maslak Acıbadem Hastanesi ve Sarıyer Hamidiye Hastanesi’nde vazifeliyim. Bu çocuklar uzaktan eğitime dahil olamıyorlar. İlaç saatleri ve mide bulantıları oluyor. Annelerinden ve sıhhat çalışanlarından bu süreçte uzaklaşıyorlar. Öfkeli oluyorlar. O yüzden yalnızca bize gülümsüyorlar. Hekimler öğretmenlerin girdiği sınıfa daha sonra muayene için girildiğinde her şeyin daha yolunda olduğunu söylüyorlar. Durumları ne olursa olsun daima bizi yanlarında görmek, ders yapmak istiyorlar. Bu beni çok etkiliyor. Konuta gidince yaşayabiliyorsunuz ıstırabınızı. Birinci başladığımda bıraksam mı sanki diye düşündüm lakin sonra dedim ki bu işi biri yapmalı. Güzelleşip okullarına geri döndüklerinde eğitimden geri kalmamış oluyorlar. Onları görmek de bizi ayrıyeten motive ediyor.

TEDAVİLERİ KOLAYLAŞIYOR

Erdoğan Korkmaz (öğretmen): Birtakım hastalıklarım sebebiyle uzun mühlet hastanelerde tedavi gördüm. O devirde karşılaştım hastane sınıflarıyla ve çocuklarla istekli olarak ilgilenmeye başladım. Sonrasında misyonlu olarak çalışmak istedim lakin çok az hastane sınıfı olduğundan geçiş yapamamıştım. Daha sonra İstanbul’a geldim bu türlü bir imkan olunca çabucak kursa yazıldım. Geçen yıl Şişli Etfal Hastanesi’ndeydim, bu sene de Cerrahpaşa’dayım. Koşa koşa gidiyorum her gün hastaneye. Çocuklar tedaviye daha çabuk cevap veriyorlar. Dört gözle bekliyorlar bizi. Yanımızda daha rahat ediyorlar. Biraz geciksek “ Öğretmenim geç kaldınız” diye çabucak arıyorlar. Cerrahpaşa’da üç farklı klinikte 48 öğrencim var. Her gün hepsini tek tek ziyaret ediyorum. Ben de korona oldum. O yüzden 20 gündür karantinadayım. Çok özledim onları, kâfi ki çocuklar uygun olsun.

OKULDAN ÇOK FARKLI

Şahika Cinisli (öğretmen): Ben Göztepe Süleyman Yalçın Kent Hastanesi Onkoloji Servisi’nde vazifeliyim. 35 civarı öğrencim var. Bunlar daima değişiyor natürel. Bildiğiniz okuldan çok farklı. Okulda çocuğu koşarken, oynarken, bağırıp çağırırken görürsünüz. Burada çocuklar daima pijamalı, daima serum alan, ellerinde damar yolu olan çocuklar. Hepsinin güzelleşmesini istiyoruz fakat bazen istemediğimiz sonuçlar da olabiliyor. O an orada olmak istemiyorsun lakin hayat devam ediyor. Zira sabah bir gidiyorsunuz kaybettiğimiz çocuğun yerine yeni bir çocuk gelmiş. Tekrar gülen yüzünüzle ona ‘Hoşgeldin’ demeniz gerekiyor. ‘Bak seninle artık ne oyunları oynayacağız’ diye odaya girmek durumundayız. Yalnızca öğrencilerle değil aileleriyle de bir bağ oluşuyor ortamızda. Beşere dair her şeyi yapmaya çalışıyoruz. Daima hastanedeler ve vakit kavramları çok farklı. Çocuk sizi daima yanında görmek istiyor.

GİDEMEYİNCE ÖFKE KRİZLERİ YAŞANDI

Melek Okur: (proje koordinatörü): Pandemi başlayınca her hastanede yalnızca bir tane koordinatör öğretmen bıraktık. Olayların artmasıyla hastane sınıflarında da uzaktan eğitime geçildi. Fakat bizim misyonlu tüm arkadaşlarımız yüz yüze eğitime devam ediyor. Gitmek zorunda değiller lakin gidiyorlar. Hastanedeki çocuklar uzaktan eğitimde daha fazla zorlanıyor zira kuvvetli bir tedavi süreçleri var. O yüzden öğretmenle bağ kurmak o çocuk için her şeyden daha kıymetli. “Çocuk hasta, aslında salgın var, siz meczup misiniz neden hastaneye gidiyorsunuz?” diyorlar. Gidiyoruz zira gidemediğimiz devirde çocuklarımızın birçoğu tedaviyi reddetmeye ve önemli semptomlar göstermeye başladılar, öfke krizleri oldu. Geçen sene marttan mayısa kadar her şey bir anda durdu ve gidemedik. Bu devirde yaşananların akabinde bizi arayıp “Ne olur öğretmenler gelsin” demeye başladılar. Yine hastanede eğitime başlayınca da tedavilerinde birebir olumlu dönüşler oldu.

TELAŞ YERİNE GELECEK PLANLARI BAŞLIYOR

Şule Acar: (hastane sınıfları ruhsal danışmanı): Alıştığımız çalışma ortamından farklı olarak bir odam yok, yatak başı hizmet veriyorum. Hepimizin aklına ‘Hastanede ne eğitimi, evvel tedavisi bitsin de okulunu sonra düşünsünler’ diye bir fikir geliyor. Ancak okulun, eğitimin çocuğun hayatla ve gelecekle umut kontağı olduğunu unutmamak gerekiyor. Hastalığı sebebiyle hiç okula gidememiş çocuklar ve anneleri ulaşıyor bana. “Çocuğum arkadaş edinmeye, oyun oynamaya başladı. Psikiyatrik ilaçlarını kestiler, gereksinimi yokmuş, artık gelecek planı yapıyor” diyorlar. Bunları duyup memnunluktan gözlerimin dolduğu çok olmuştur. Düzgün ki buradayım dedirten birçok anım var aslında. Kistik fibroz hastası 11 yaşında bir kız çocuğu ile çalışıyorum. Hayatı boyunca bu hastalıkla uğraşmış ve artık çok yorulmuş. Konutta yapması gereken tedavilerini yapmak istemiyor, ilaçlarını almıyordu tanıştığımızda. Bağlantı kurduk, çalışmaya başladık. Derdi azaldı, tekrar fotoğraf yapmaya, öykü yazmaya başladı. Onu her görmeye gidişimde hemşireler ‘Sabahtan beri çok heyecanlı siz geleceksiniz diye’ diyorlardı. Çalışmaya devam ediyoruz, galiba ben onlara âlâ geliyorum onlar da bana.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.